Edward Dwurnik

Edward Dwurnik (1943-2018) byl jednym z najplodniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich artystow wspolczesnych. Urodzony w Radzyminie, studiowal malarstwo, grafike i rzezbe na Akademii Sztuk Pieknych w Warszawie w latach 1963-1970, ukonczyl studia w pracowni malarskiej profesora Eugeniusza Eibischa. Tworczosc Dwurnika obejmuje roznorodne cykle tematyczne obejmujace ponad pol wieku. Slynny cykl "Podroze autostopem", zapoczatkowany w 1966 roku, sklada sie z ponad dwoch i pol tysiaca pejzazy miast polskich widzianych z lotu ptaka — Warszawa, Krakow, Gdansk — ktore staly sie ikonami polskiej sztuki, laczac dokumentacyjna precyzje z emocjonalna intensywnoscia. Inne wazne cykle to "Sportowcy" (1972-1978) i "Krzyz" (1979-1991), eksplorujacy ikonografie ukrzyzowania. Zaslynal rowniez z cyklu "Malarstwo Idiotow", ukazujacego codziennosc PRL-u z pozornie naiwna prostota. W pozniejszym okresie tworzyl wielkoformatowe abstrakcje i barwne serie kwiatowe. Dwurnik byl jedynym polskim artyst bioracym udzial w documenta 7 w Kassel (1982), gdzie spotkal Josepha Beuysa. Wystawial rowniez na Biennale w Sydney (1984) i Biennale de Paris (1985). Otrzymal Nagrode im. Cypriana Kamila Norwida (1981) oraz nagrode Coutts Contemporary Art Foundation w Zurychu (1992). Jego prace znajduja sie w najwazniejszych kolekcjach publicznych w Polsce, w tym w Muzeum Narodowym w Warszawie i Muzeum Sztuki w Lodzi. Jego dorobek obejmuje ponad 8000 obrazow i jest jednym z najlepiej udokumentowanych w historii polskiej sztuki wspolczesnej.