Jan Tarasin — polski malarz i grafik, przedstawiciel malarstwa materii. Jego abstrakcyjne kompozycje eksploruja relacje miedzy znakiem a przestrzenia.
O artyście
Jan Tarasin (1926-2009) byl polskim malarzem, grafikiem, rysownikiem i eseista — jedna z najwazniejszych postaci polskiej abstrakcji powojennej. Urodzony w Kaliszu, studiowal na Akademii Sztuk Pieknych w Krakowie pod kierunkiem profesorow Zygmunta Radnickiego, Waclawa Taranczewskiego i Zbigniewa Pronaszki. Zadebiutowal w 1948 roku na przelomowej I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie.
Tworczosc Tarasina zajmuje unikalna pozycje miedzy abstrakcja a figuracja, oparta na wyrazistym systemie "znakow-przedmiotow" — malych, powtarzajacych sie, lecz zroznicowanych elementow wypelniajacych plotno jak wizualny inwentarz swiata. Jego kompozycje tworza cos pomiedzy pismem a kartografia, eksplorujac granice pomiedzy porzadkiem a chaosem, jednostka a zbiorowoscia. Stypendialny wyjazd do Chin i Wietnamu w latach 60. okazal sie formatywny — dalekowschodnia kaligrafia i tradycje piktograficzne gleboko wplynely na jego jezyk wizualny.
Od 1962 roku byl czlonkiem Grupy Krakowskiej, jednego z najwazniejszych polskich zrzeszen awangardowych. W 1967 roku przeniosl sie do Warszawy, gdzie zostal profesorem Wydzialu Malarstwa ASP i pelnil funkcje rektora Akademii w latach 1987-1990.
Otrzymal Nagrode Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida (1976), Nagrode im. Jana Cybisa (1984) oraz Zloty Medal Gloria Artis (2005). Jego prace znajduja sie w Muzeach Narodowych w Warszawie i Krakowie, Muzeum Sztuki w Lodzi oraz wielu kolekcjach miedzynarodowych.
