O artyście
Jerzy Nowosielski (1923-2011) byl jednym z najwybitniejszych polskich malarzy XX wieku. Urodzony w Krakowie, w 1945 roku rozpoczal studia malarskie na krakowskiej Akademii Sztuk Pieknych pod kierunkiem profesora Eugeniusza Eybisa. W latach 1976-1992 pelnil funkcje profesora na Akademii, ksztalcac nowe pokolenie polskich malarzy.
Tworczosc Nowosielskiego laczy tradycje bizantyjskiego malarstwa ikonowego z modernistyczna abstrakcja. Ikony, akty i geometryczne pejzaze miejskie tworza spojny, natychmiast rozpoznawalny swiat wizualny — w ktorym sacrum i zmyslowosc wspolistnieja bez sprzecznosci. Jego malarstwo wyroznia sie plaskimi polami intensywnego koloru, wyraznymi konturami i medytacyjnym spokojem, laczacym je z kontemplatywnymi tradycjami chrzescijanstwa wschodniego.
Poza malarstwem sztalugowym Nowosielski byl jednym z najplodniejszych tworcow sztuki sakralnej w powojennej Polsce, projektujac polichromie blisko trzydziestu cerkwi prawoslawnych, greckokatolickich i kosciolow rzymskokatolickich — m.in. w Krakowie, Bialymstoku, Jeleniej Gorze oraz w kosciele greckokatolickim w Lourdes we Francji. Byl rowniez teologiem i filozofem, ktorego pisma o naturze sztuki sakralnej pozostaja wplywowe.
Reprezentowal Polske na Biennale w Wenecji w 1956 roku. Jego prace znajduja sie w kolekcjach Muzeow Narodowych w Krakowie, Warszawie i Wroclawiu oraz w prywatnych kolekcjach na calym swiecie.
