O artyście
Tadeusz Dominik (1928-2014) byl polskim malarzem, rysownikiem i profesorem — jednym z najtworcszych kontynuatorow polskiej tradycji kolorystycznej. Urodzony w Szymanowie kolo Gory Kalwarii, studiowal na Akademii Sztuk Pieknych w Warszawie i uzyskal dyplom w 1953 roku w pracowni malarskiej profesora Jana Cybisa.
W 1955 roku Dominik wzial udzial w przelomowej Ogolnopolskiej Wystawie Mlodej Plastyki "Przeciw wojnie — przeciw faszyzmowi" w Arsenale warszawskim, wystawie ktora zerwala z realizmem socjalistycznym i otworzyla nowy rozdzial w polskiej sztuce. Otrzymal nagrode na tej wystawie, wsrod rowiesnikow takich jak Andrzej Wroblewski i Alina Szapocznikow.
Wychodzac od postimpresjonizmu, Dominik przeszedl do malarstwa informel pod koniec lat 50., a od 1965 roku tworzyl dynamiczne, niemal abstrakcyjne kompozycje — transformacje ogrodow, lak i pol — organizujac naturalne formy w scisle skonstruowane wzory przenikajacych sie kolorow. Jego liryczne pejzaze, oscylujace miedzy abstrakcja a subtelna figuracja, uznawane sa za jedne z najpiekniejszych w historii polskiego malarstwa.
Miedzynarodowe rezydencje w Paryzu (1958-59, stypendium rzadu francuskiego) i Stanach Zjednoczonych (1961-62, Ford Foundation) poszerzaly jego artystyczne horyzonty. Wystawial na Biennale w Wenecji (1956), Biennale w Sao Paulo (1957) i na przelomowej wystawie MoMA "15 Polish Painters" (1961). Wykładal na warszawskiej ASP od 1951 roku az do smierci, dwukrotnie pelniac funkcje dziekana Wydzialu Malarstwa.
Jego prace znajduja sie w kolekcjach m.in. MoMA w Nowym Jorku, Albertiny w Wiedniu, Stedelijk Museum w Amsterdamie oraz Muzeow Narodowych w calej Polsce. W 1973 roku otrzymal Nagrode im. Jana Cybisa.
